كوتاه خواهد بود » . هفتم « ابو ولّاد » گويد : امام موسى كاظم - عليه السّلام - فرمود : 56 - « ما من بلاء ينزل على عبد مؤمن فيلهمه اللَّه الدّعاء الّا كان كشف ذلك البلاء وشيكا ، و ما من بلاء ينزل على عبد مؤمن فيمسك عن الدّعاء الّا كان البلاء طويلا فاذا نزل البلاء فعليكم بالدّعاء و التّضرّع الى اللَّه عزّ و جلّ » . يعنى : « اگر بلا بر بندهء مؤمنى كه خداوند او را موفّق به دعا كرده نازل شود ، به زودى بر طرف خواهد شد ، اما اگر بر بندهء مؤمنى كه از دعا كردن دست نگه داشته ، بلايى نازل گردد ، طولانى خواهد گرديد ، پس هر گاه بلايى نازل شد ، بر شماست كه به درگاه خداوند عزيز و جليل ، دعا و تضرّع كنيد » . هشتم - از وجود مقدّس حضرت رسول - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - روايت گرديد : 57 - « افزعوا الى اللَّه في حوائجكم ، و الجأوا اليه في ملمّاتكم ، و تضرّعوا اليه و ادعوه فانّ الدّعاء مخّ العبادة ، و ما من مؤمن يدعو اللَّه الّا استجاب له ، فامّا ان يعجّل له في الدّنيا او يؤجّل له في الآخرة ، و امّا ان يكفّر عنه من ذنوبه به قدر ما دعا ما لم يدع بمأثم » . يعنى : « در حوائجتان از خدا كمك بخواهيد ، در شدايد و گرفتاريها به او پناه ببريد و به سوى او تضرع كنيد ، او را بخوانيد و دعا كنيد ، چون « دعا » مغز عبادت است ، هيچ مؤمنى خدا را نمىخواند مگر آنكه به يكى از اين وجوه اجابت مىشود : - يا در دنيا به زودى حاجتش را خواهد گرفت . - يا در آخرت آن را دريافت خواهد كرد . - و يا به مقدارى كه دعا كرده ، گناهانش پرده پوشى خواهد شد به شرط آنكه براى گناه دعا نكرده باشد » . نهم - و نيز از آن حضرت نقل گرديده است كه :